Mijn aanloop naar ComHumans

Long ago, in a galaxy far away, a little baby boychild was born…………..

images

 

Ahum,……….. lang geleden klopt, in een andere wereld (mijn vorige leven noem ik
het). Dat wordt later in dit blog wel duidelijk. Maar “klein”?  Ik was 11 pond en meteen al een lastpak volgens de overleveringen. Ik geloof dat ik mezelf goed genoeg ken om te weten dat dat nooit echt is veranderd.

In Utrecht stond mijn wieg, geboren op 29 november in 1958. Het schijnt toen klote weer geweest te zijn, sneeuwstormen in November en de rest van de winter was ook niet best. Alsof de natuur protesteerde tegen mijn geboorte, maar het was al te laat. Ik zat al aan de pap en was niet van plan daar voorlopig mee op te houden.

Mijn moeder had al een huwelijk achter de rug, mijn vader ook en ze namen in een nieuw avontuur samen, alle twee een zoon mee van ongeveer dezelfde leeftijd. Beide dus 10 jaar ouder dan ik, jarig in dezelfde maand en door het leven gaande als “tweeling”. (Het wordt pas echt leuk als de mensen dan gaan zeggen dat ze zo op elkaar lijken, die schatjes.)

In dat vorige leven was ik stil, rustig en had een handjevol goede vrienden. Goed in individuele sporten zoals zwemmen, badminton en aikido (mijn grote passie). Waardeloos op een voetbalveld of met een basketbalteam, maar ik kon er mee leven als ik persé mee moest doen. Verwacht echter niet dat ik veel “overspeelde” en dat resulteerde in het feit dat ik niet werd “aangespeeld”. Mijn eerste echte grote levensles!

“Zwemmen, dat moet je gaan doen, is goed voor je lijf” zei mijn vader. Moeder keek me aan en ik zei, oké, wanneer gaan we? Ik herinner me nog dat we er op een avond heen gingen, ik was best zenuwachtig en al helemaal toen ik daar aankwam. Zwembad Den Hommel in Utrecht, de buitenbanen, het was hartstikke koud op die avond, het was al 17.30 uur. Kwam ik aan met mijn zwembroekje aan en een badlaken omgeslagen tegen de kou. Job, de trainer die naar later bleek niet van de meisjes af kon blijven, zei tegen me: Kijk, dat zijn de mensen van de selectie, die hebben een badjas van de club. Spring maar in het water, kan ik kijken wat je kunt. Het enige wat ik nog hoorde was dat ik ook zo’n badjas wilde en die stem in mijn hoofd ging een maand of 4 later weg toen ik er één kreeg.

Doel bereikt en wat nu?

Ik wilde verder, snelste van mijn leeftijdsgroep worden, dat was een makkie, snelste van de club was wat lastiger, want er zaten veel oudere jongens/mannen bij me in de club dus dat werd een langlopend project, maar ik heb het een keer afgerond herinner ik me. Op die clubkampioenschappen werd ik dus de “koning van de club”! En wat nu? Nog verder? Nederlandse kampioenschappen? Done. Snelste van Nederland, Done! En wat nu? Tja, ik had geen duidelijk doel en nu, 35 jaar later ongeveer snap ik dat je zonder vastgesteld doel niet kan schieten. Johan Cruijff heeft ooit die uitspraak van mij overgenomen.

En toch was ik geen streber, deed het niet voor een ander (misschien een beetje voor mijn vader, ik wilde hem wel blij en trots zien) maar hield gewoon van het verleggen van de grenzen. Dat zou zo nog erg lang doorgaan, misschien wel tot de dag van vandaag.

De zwemperiode eindigde ooit een keer natuurlijk, rond je 18e stoppen de leeftijdsgrenzen en zwem je tegen de mannen boven de 18. Oneerlijk vond ik, maar ja. In de tussentijd ben ik ook nog wezen waterpoloën en deed ik aan lange afstand zwemmen. Hoogtepunt was de oversteek van Het Kanaal, samen met mijn maatje Fred. Helaas hebben we het vanwege weerspannige golven nooit gehaald. We zagen de kust, zagen de mensen, maar de stroming was te sterk om door de branding te komen. Wat ons betreft hebben we het gewoon gehaald, maar de werkelijkheid is dat we na een uur in de branding uiteindelijk door de begeleiders uit het water werden bevolen. Het werd te gevaarlijk, jammer!

Een andere passie die ik in mijn jeugd ontwikkelde, was dansen. Mijn ouders vonden dat dat bij de opvoeding hoorde (zo ging dat vroeger) en ik ging naar “Zegers” om te leren dansen. Geweldig vond ik het, in tegenstelling tot de andere jongens en dat was lekker, want dan kon ik naast mijn eigen dansles gewoon blijven om de andere uren ook mee te dansen. Er waren altijd te weinig jongens. En dus ging ik drie keer op één avond, vervolgens twee avonden, drie, vier, vijf en de weekenden was ik er ook. Vroeg op, zwemmen, naar huis, school en huiswerk, zwemmen, dansen, naar bed. Zeven dagen per week.

Dat hield ik best lang vol tot ik vond dat ik datgene waarvoor ik op deze wereld was gezet, mijn carrière bij de Koninklijke marechaussee, invulling moest gaan geven. Moest ik eerst even solliciteren geloof ik, maar dat was een verplicht nummertje. En zo liep het……….

Ik werd Marechaussee!

hrblandcruiserMijn ouders was een verhaal apart.

momdadWe zeiden wel eens onder elkaar dat,  als ze niet liepen te vitten op elkaar, ze dan ruzie hadden. Maar wel een gezellig gezin. Ik werd vreselijk verwend en zelfs nog meer toen de broers het huis uit gingen. Mijn vader adoreerde me, mijn moeder was gewoon mijn moeder, lief zoals dat moet. Ik kan me weinig gelegenheden herinneren dat ik iets niet mocht of dat ik ergens straf voor kreeg. Geslagen ben ik sowieso nooit, daar geloofde mijn vader niet in.

Of hij moet hebben geweten hoe groot ik later zou worden, want
hij was maar een klein kereltje. (maar dapper)

Als ik aan mijn jeugd terugdenk en me mijn ouders inbeeld in die tijd, zie ik ze altijd werkend. Mijn moeder hondstrouw aan het gezin. Stond om 4 uur op als mijn vader weg ging, was om 5 uur op als ik eruit gehaald moest worden en had dan mijn ontbijt klaar staan. En was nog steeds op als mijn broer om 7 uur weg moest. En ’s avonds na het eten de deur uit om huis aan huis in de hele omgeving “spullen” te verkopen. Pa had 4 banen, een krantenwijk om 4 uur, daarna naar de Schouwburg om af te wassen, dan naar de fabriek en in de avond portieken en trappenhuizen schoonmaken.

Ik heb dus een goed voorbeeld gehad hoe het ook kan, maar besloot al vroeg dat IK het zo niet zou gaan doen. Ik zou me, zoals later ook bleek, gaan afscheiden van de rest. Als ik iets in mijn kop heb, heb ik het niet in mijn kont zei mijn moeder altijd. Eigenlijk zei ze daarmee dat ik toch stronteigenwijs ben en het geen zin heeft om er tegenin te gaan, maar het klonk zo vriendelijker.

Ze had gelijk……….

i_love_dance

Oh ja, en toen ging ik naar de marechaussee………….

Wat nu weer? Het zal eens allemaal normaal lopen. Ik was door de keuring heen.  Ik kreeg toegang tot de 9 maanden proeftijd/opleiding op het OCKmar in Apeldoorn, maar………

(Die “maar” zullen jullie vaker zijn tegengekomen en het komt hierna nog wel een paar keer voor in mijn leven, een rode draad zeg maar. Niets loopt zoals verwacht.)

………..ik was nog te jong. Heeft weer met die “vroege”(of “late”) leerling te maken, ik heb die begrippen nooit gesnapt. Het komt erop neer dat ik een jaartje moest wachten,
Dus wat dan in die tussentijd?

Het werd voor me ingevuld. Parallel aan mijn zwemmen en dansen was er nog een passie en dat was Aikido. Een verdediging sport die veel bekendheid kreeg door de Steven Seagall films. Ik trainde twee keer in de week en was er al erg jong mee begonnen. Ook daarin kan je hogerop en ik haalde een graad die niemand eerder had gehaald op die leeftijd in Nederland (onofficieus overigens, want die graad kon je pas écht krijgen als je boven de 18 was. Ik was toen 17)

A39

Mijn Sensei selecteerde me voor een trainingskamp van twee  weken. Spannend, maar  deze was in een klooster, met echte  Shaolin Monks, IN JAPAN !! Dat liet ik me geen tweede keer  aanbieden en ik was weg. Prachtige ervaring en training op  een hoger niveau dan ik in Nederland ooit had bereikt. Super  allemaal, de twee weken vlogen om uiteraard en ik wilde  helemaal nog niet weg. Nou, dat hoefde ook niet, ik mocht  blijven, zonder te betalen, als ik in de tuinen wilde werken.

Mij  ging het om die waanzinnige trainingen, maar het werd veel meer dan dat. Ik heb mezelf herontdekt in de eerste maand, waarvan we ruim twee weken niet mochten spreken of contact hebben met elkaar. Dan kom je jezelf pas tegen zeg.., heel diep gaat dat!

En zo leerde ik in dat klooster een andere kant van mezelf kennen. Het spirituele vlak kreeg daar veel aandacht, Yoga, meditatie en een keiharde blik in je innerlijk, waarbij je soms enorm met je eigen grenzen werd geconfronteerd op spiritueel vlak. Daarbij zowel je beperkingen leren kennen, maar ook de ongekende vermogens van je eigen geest. Wat kunnen we toch veel met de kracht van de geest alleen.

proeftijd

Die kant is, nadat ik terug was gegaan naar Nederland, overgegaan in een stoere, stevige, sterke, sportieve, gesloten, norse, snor dragende, boos kijkende marechaussee, want ik was opgeroepen en ging mijn negen maanden proeftijd in.

 

 

Eindelijk………….ik werd nu écht marechaussee

Het jongensboek gaat open, ik schreef mijn droomverhaal.  Dit is wat ik altijd wilde doen. De opleiding duurde een jaar. De eerste acht weken duurde een eeuwigheid en bestond vooral uit “militaire vorming”, oftewel, marsen, graven, schieten, vechten, marsen, graven, weinig slaap, marsen en graven en schieten.

mt

Modder, riolen, zandafgravingen, ruiterpaden, alle heuvels van de Apeldoornse  bossen.. ze kwamen allemaal voorbij. Twintig kilometer speed-mars en dan:

“Mannen we zijn er bijna, lekker eten, douchen en relaxen!” Tot we de poort  voorbij liepen en nog een rondje gingen doen.

Toen was het vloeken en schelden, nu lachen we erom. Het heeft je sterker gemaakt. En het werd steeds leuker. De drill periode liep ten einde, de schoolbanken gingen zich afwisselen met sport, schieten, zelfverdediging, auto (Nekaf Jeep voor de kenners) rijden. Rijbewijzen halen, de Wing niet te vergeten, (dat is de draag insigne die je krijgt na het goed volgen van de parachute sprongen), vierdaagse Nijmegen, marathon van Apeldoorn, Airborne mars en ik haalde na 12 maanden mijn diploma.

Na mijn opleiding moest ik wachtlopen op Soestdijk, in die tijd best spannend, maar ik moet er nu niet meer aan denken dat saaie gedoe. Toen wist je niet beter. Het was het echte werk, haha Wist ik veel dat ik later pas écht gekke dingen ging doen. In die tijd waren er een paar rare dingen gebeurd, denk aan de Bader Meinhof Groep, Molukkers en de gijzeling bij de Olympische spelen. Toen wist men in de politiek ook dat de “normale agent” daar niks tegen kon inbrengen, er moest iets steviger komen. Er brak een periode aan die ongeschikt is om hier te delen helaas, maar het was een spannende en mooie tijd.

Maar aan alles komt een eind en na zoveel jaren van mazzel hebben, dat het net goed ging, besloot ik ermee te stoppen. Het wast tijd om te settelen, tijd voor huisje-boompje-beestje en ik kocht een huis in Zoetermeer, waar ik met mijn toenmalige vrouw ging wonen. Best een lekker idee, geen gestress meer, niet midden in de nacht telefoontjes ontvangen en moeten opdraven met spoed. Nee,  gewoon een rooster, 8 – 5 baantje. Ik werd motorrijder-instructeur en ging nieuwe collega’s laten zien hoe je met zo’n stoere motor door het verkeer kunt met 200 km per uur. Maar ook hoe je een escorte doet van een VIP of Militaire colonne.

Lekker in de buitenlucht, nooit een baas om je heen, geen gezeur, erg gezond werk, maar……..

 

motor

Het is 7 augustus 1997, mooie zonnige dag en we hebben een instructie rit gepland rond het IJsselmeer. Even lekker sturen door de Amsterdamse binnenstad. Goed opletten, overal tegelijk kijken, tramrails, overstekende honden en kinderen. Daarna lange bochten langs het Noord-Hollands kanaal om vervolgens de grens van de snelheid van je motor op te zoeken op de Afsluitdijk, maar het kwam niet zover.

In een lange flauwe bocht, ter hoogte van het Vliegkamp Valkenburg, ben ik zonder verklaarbare reden rechtdoor gereden. Ik weet er niet veel meer van, maar toen ik mijn ogen open deed lag ik met mijn neus in het gras. Geen idee wat er met me aan de hand was, had geen pijn, was een beetje benauwd.

Maar toen ging het snel. Een hele stapel van “toevalligheden” heeft ervoor gezorgd dat ik hier nu nog kan schrijven. Ik was zwaargewond, in direct levensgevaar, maar het was niet te zien aan de buitenkant. Ik had mijn rug gebroken, mijn rechterbeen zwaar beschadigd, heup verbrijzeld en, wat niet te zien was, een slagaderlijke bloeding in mijn rechter lies.

Maar ik zei al, het ging snel.

Normaal gesproken -en dat was een bekend gegeven voor ons- is er geen mobilofoonverkeer mogelijk in dat gebied vanwege storingen.

Maar “toevallig” reed er een agent op zijn brommertje naar zijn werk voorbij die het zag gebeuren.
“Toevallig” had hij die dag daarvoor zijn portofoon vergeten in te leveren
“Toevallig” had hij die dag wel bereik daar.
“Toevallig” stond er 300 m. verderop een ambulance de auto af te tanken aan het begin van de dienst
“Toevallig” vloog net de Trauma heli over terug van een job op een booreiland
“Toevallig” kwamen er net brandweer lieden voorbij die waren wezen sporten in de duinen.

Dit opgeteld zorgde ervoor dat ik ter plaatse de hulp kreeg die ik nodig had. Ik ging de ambulance in, in slaap en naar het Ziekenhuis in Leiden, waar ik (geen idee hoeveel later) wakker werd op de intensive care. Ik heb daar 3 maanden gelegen, dat is best lang voor een IC en ben in die tijd 2 keer gereanimeerd, maar ze wilden me nog niet hebben daarboven. Bovendien was ik nog niet klaar hier en geenszins van plan er tussenuit te knijpen.

Maar ik moest mijn best doen, want ik werd niet voor nog meer ellende gespaard. Klaplong, vele vele infusen en liters bloed erin, drains om het vocht weer af te voeren dat achter mijn longen kwam. Heel gezellig een MRSA bacterie in mijn been die me weer bijna fataal werd en waardoor ik met de allergrootste spoed een amputatie kon ondergaan. Later nog een darmafsluiting en weet ik wat nog meer allemaal.

Maar ik knapte op, nou ja, de beademing mocht eraf, dat is bijna net zoiets als heel erg opknappen. Ik voelde me eigenlijk best lekker en was druk, alhoewel dat zeker ook iets met de morfine te maken zou hebben gehad. Lekker spul is dat. Zouden ze bij de Appie moeten gaan verkopen.

Nog voor mijn verjaardag ging ik naar het Militair revalidatiecentrum in Doorn en daar kreeg ik het “goede nieuws” bij monde van de Revalidatie arts allemaal te horen. NIKS zou meer hetzelfde zijn in de toekomst Ton. “Bereid je  voor op een verandering in je relatie, je werk, je wonen, je bewegen, je sporten, je hobby’s, je  tijdsbestedingen etc. etc.”

voorgevelmrcjul2009

“Je rug is gebroken en komt niet meer goed. Lopen kan niet meer, leer te leven en te wennen in  een rolstoel. Rustiger leven, op tijd naar bed, op tijd op, middagdutje en regelmatig eten en  drinken. Geen uitspattingen meer, alles moet op laag tempo”. Revalideren zou me twee jaar gaan  kosten.

Lekker gesprek was dat, ik had er steeds meer spijt van dat ik er voor had gekozen om dit traject door te willen.

“Wil ik dit wel? Past niet bij me toch?”

En toen werd het  even stil, heb ik het overdacht en een besluit genomen. De “ouwe Ton” nam het  over en begon de zaken te regelen, naar eigen hand te zetten. Ik wilde sport, fysiotherapie, sport en fysiotherapie en meer niet. Geen gedonder met psychologen en maatschappelijk werkers, dat komt ooit wel eens. (het is er tot vandaag nooit van gekomen dat die mensen iets konden declareren op mijn naam)

En weer ging het snel…………..

“Binnen een jaar ben ik hier weer weg.”

Mijn fysiotherapeut (Johan) beloofde me dat het kon, mits ik door ging waar anderen zouden ophouden en zo gingen we aan de slag. Binnen een jaar thuis, dat was mijn nieuwe doel. Maar dan wel volledig zelfstandig. Daarvoor moest er nog wel het een en ander gebeuren, want ik lag nog steeds met een gebroken rug plat in bed met een korset om, waardoor ik geen kant uit kon. Spierkracht tot het minimum beperkt. 40 kilo afgevallen en van een Jonge God overgegaan in een oud wrak. Geen conditie en nog steeds onder zware pijnmedicatie begon ik aan mijn weg.

Sporten, Fysio, Slapen, Sporten, Fysio dag in dag uit. Eerst vanuit bed, liggend en met een elastiek om het voeteneind. Vloeken als dat ding weer uit mijn handen schoot en ik de verpleging weer moest bellen. Schatten van mensen in het MRC, maar oh wat moeten die regelmatig de pest aan me hebben gehad. Ik had mezelf niet willen verzorgen.

Het meest bijgebleven zijn Jeroen en Zuster Annema.

Jeroen was altijd vrolijk, altijd lachend en ALTIJD !! behulpzaam. Niks was hem teveel en vooral niet als het helemaal niet in zijn takenpakket zat, zoals mijn computer aansluiten en mijn zelf meegebrachte TV programmeren. Ik had een tweepersoonskamer voor mezelf, heerlijke plek.

Zuster Annema was zoals de titel en naam het zegt. Ouderwets, op leeftijd, nors, eigenwijs, kortaf, maar ik vergeef het haar allemaal, want ze was zoooooo kundig en wist het beter dan menig arts. Zo kwam ze altijd mee naar het ochtenmomentje op mijn kamer en dan deed ze precies wat zij zelf dacht dat goed was voor me, niet perse wat de artsen vonden. Ze heeft het altijd bij het juiste eind gehad. Topvrouw, inmiddels met pensioen en wereldreiziger geworden

En het lukte, ik was voor mijn volgende verjaardag thuis. Had een nieuwe woning in Doorn, prachtige gelijkvloerse bungalow, midden in het bos en helemaal top voor rolstoelgebruik. Maar ik had ook  ander werk. Ik werd Digitaal rechercheur, een job die destijds nog niet bestond, heb hem zelf bedacht.

Ik had een (aangepaste) auto, een verlaagde en verlengde versie met ALLES erop en eraan. Een lift aan de zijkant, waarbij de hele auto zakte als ik erin of uit wilde, Veel bekijks en jaloerse blikken, doel bereikt. (wat vervoer betreft dan)

chrysler

Ik had inmiddels ook even een eigen bedrijf  opgestart. De rode draad in mijn leven is  Netwerkmarketing. Me op het lijf geschreven business model. Hiermee kan je heel ver komen als je de moeite neemt om het te doorgronden. Alle grenzen vervagen.

11205501_10153346112366834_5572672246659668692_n

Werken waar,  wanneer, met wie en hoe  lang je zelf wilde.  Met mijn onregelmatige  uren een top (bij)baan. Hier kom ik in mijn  latere blogs nog  regelmatig op terug,  want  het is zo leuk als je het door krijgt.

En toen, euhhh, ………..ik ging scheiden.

Vanwege mijn handicap? Nee geloof ik  niet, ik was uitgekeken op haar,  was  niet meer mijn vrouw. Andersom  was zij  gewend aan die stoere  marechaussee en  niet aan deze situatie.  Ze werd verliefd op iemand in Tunesië  en vertrok met de  Noorderzon om  nooit meer terug te  komen. Ik bracht  haar zelf nog naar  Schiphol, laatste kus  en nooit meer gezien  daarna. Het is  goed zo, was er klaar mee.  Zij ook denk ik.

Nu ben ik ruim 18 jaar verder en merk ik zelf totaal niks meer van enige beperking. Ik woon (grotendeels) alleen en red het prima zo. Veel hulp heb ik niet nodig, maaar lui als ik ben, huur ik hier en daar wat handjes in voor de dingen die ik nog nooit leuk gevonden heb. Schoonhouden heb ik een hulp voor, maar dat had ik ook al voor mijn ongeluk. Boodschappen doe ik online, werken doe ik van huis uit, drukke baan als eigen baas, maar super flexibel en met een werkelijk DREAMTEAM.

En nu is die “nieuwe Ton” ontstaan, die terug kan grijpen op zijn opleiding en achtergrond als het even tegen zit, maar vooral nu gebruik maakt van de prachtige ervaringen in een klooster in Japan. Met mijn ogen dicht kan ik het gevoel oproepen wat het is om in de doodse stilte van de natuur, op de schouder van een kloostermuur te zitten. Zorgeloos, rustig en supersterk. Helemaal ZEN!!

Mijn leven is in balans, mijn gevoel ook. Ik ben eigenlijk heel erg gelukkig met mezelf en mijn leven. De volgende stap is beginnen aan het laatste hoofdstuk van het boek. Hierover zal een groot gedeelte van mijn blog vanaf nu gaan.

En tot slot. Een dikke middelvinger naar de mensen die het allemaal zo goed wisten met uurtje rusten tussen de middag en een geregeld leven. Dat maak ik dus zelf wel uit !

 

Where do we go next?

foto-Wil-weg-dag

 

 

 

 

 

 

 

 

handtekening3

Be Sociable, Share!

SAMen is leuker bij ComHumans

Waarom is SAMen leuker / beter / waardevoller?

f=ma

 

Herken je dit?

Druilerige zondagmorgen, wintertijd, kachel aan, lekkere slobbertrui en dikke sokken, rustig muziekje op de achtergrond en in je lekkerste stoel een kopje koffie of thee drinken. Geen mens om je heen, geen plannen, rust…………………!!

Iedereen kan zo’n moment oproepen. Wegdromen, even helemaal NIKS. Dat kan je uuuuuuren volhouden…………………………….. toch?

HEERLIJK. Zo ziet het begin of eind van een perfecte dag eruit in mijn beleving. Even alles aan de kant, geen drukte aan mijn hoofd, alles weer even relativeren, totdat……..

“hoe was mijn dag” of “wat moet ik vandaag allemaal nog doen” in je gedachten
schiet. Hmmm, daar gaat je rust, stemming slaat om, bloed zoveel te doenbegint te stromen, radartjes in je hoofd beginnen te draaien en zonder het te kunnen stoppen ga je weer in de “DOE-mode”. Ook lekker, want je wilde nog een hoop doen vandaag.

Aan je ComHumans business werken bijvoorbeeld. Even wat lezen over Sharing, SAM’s Way en/of wat zelfstudie over het SAM’s Revenu Model. Er MOET iets gebeuren om de boel op gang te krijgen bedenk je dan………..

De 1e Wet van Newton: Doe je niets, dan gebeurt er ook niets, dan komt er ook niets in beweging of op zijn best, blijft alles bij het oude. Precies zoals het bij heel veel mensen gaat. Ze doen niets (en verwachten toch vooruitgang.) Dus zal het anders moeten. Gelukkig staat dat in onze visie: WIJ DOEN HET ANDERS! 

De 2e Wet van Newton komt in beeld: Kracht verandert de snelheid. Begin met “duwen” en je business komt in beweging. Duw een beetje en je beweegt een beetje, duw je veel dan beweegt er veel. BLIJF je duwen, dan zal het telkens sneller gaan.

Tot slot:

De 3e Wet van Newton, voor velen de bekendste: Actie is reactie, onderneem actie om dingen te LATEN gebeuren.

En zie hierboven de WETENSCHAPPELIJKE benadering van je ComHumans bedrijf.

Kort samengeval in de 3 Wetten van Ton:

  1. Blijf zitten waar je zit, geniet van je thee en de rust, je verdient het, maar verwacht niet veel Social Attraction Marketing voor je business.
  2. Kom in actie, begin met leren, leer te DELEN en DEEL om te GROEIEN. Duw jezelf (en je team) in de juiste richting. Social Attraction Movement in werking.
  3. Blijf genoeg “kracht” uitoefenen op jezelf en je team om de echte versnelling er in te krijgen en houden. SAM’s Way in action !!

En als je die drie regels een keer goed terugleest en op je in laat werken, dan zal je het met mij eens zijn, dat het alleen maar beter en sneller gaat als je SAMenwerking optimaal is. SAMen gaan de dingen zoveel simpeler. Een directie die (ondanks dat we het ook wel eens oneens zijn) SAMen werkt en met volle bezieling elke uitdaging te lijf gaat, is van onschatbare waarde voor de ZIEL, de kwaliteit en toekomst van jouw Comhumans.

Deze bezieling zie je terug in de blogs van Ben Veerbeek, Arian Last en Arthur Brekelmans

DEEL deze bezieling, doe het SAMen, volg de wetten van de natuur, ze gelden voor ons allemaal!

handtekening3

 

Be Sociable, Share!

Stop NOOIT met LEREN

never-stop-learning

EET je wel gezond? DRINK je wel voldoende? LEER je wel genoeg?

Als kind werd mij geleerd gezond te eten en genoeg te drinken. Je school werd door je ouders uitgezocht. De “BASIS” school (toen gewoon aangeduid als “Lagere school”) kende nog geen vakken pakketten. Groep 1 en 2 was toen de kleuterschool, daarna was het klas 1 t/m 6. “BASIS” onderwijs, de basis om verder te kunnen in het leven. Continue reading

Be Sociable, Share!

Geef / Geven / Weggeven SAM’s Way

GEVENgiveaway

Dit zegt de Dikke van Dale erover:

ge·ven (gaf, heeft gegeven)

  1. Aanreiken
  2. iemand iets toekennen, toeschrijven: iemand de schuld geven
  3. verlenen als een gunst of weldaad; schenken: iemand een cadeau geven; weten te geven en te nemen, meegaand zijn
  4. laten horen of zien: een schreeuw geven; de lamp geeft weinig licht
  5. dat geeft niets (a) helpt niets; (b) hindert niet; ik geef niets om kou, kou hindert me niet

GEVEN / GEEF Continue reading

Be Sociable, Share!